Merhaba arkadaşlar, sizlere biraz kendimden bahsedip sonra direk konuya geçeceğim. 19 yaşında bir gencim, 7 yıl önce çok şiddetli süren kavgalar ve aldatılma yüzünden ailem ayrıldı. Ben de içime kapandım, sürekli pc ile meşgul oldum, dışarıda gezdim sürekli. Aklınıza gelebilecek her türlü kötü şeye bulandım ama çok şükür kurtuldum fazla geç olmadan. Liseyi İmam Hatip'te okudum - ailem tarafından zorla yollanmıştım - ve tabii ki doğal olarak bereketli bir lise dönemim olmadı, zorla gittiğimden dolayı. Ama şu an pişman değilim, çok güzel şeyler yaşadım. Velhasıl asıl konumuza gelelim;
6 ay önce, üniversite okurken, OKB hastalığım nüksetti. Zaten babamda, babannemde panik atak, sinir hastalığı vardı. Bana da OKB şeklinde geçtiğini düşünüyorum. Genetik olarak henüz bir kanıtı olmamasına rağmen ben bu kanıdayım. Tabir-i caiz ise zaten kendimi bildim bileli hep evhamlı biriydim.
6 ay önce başladığında, babama, aileme haber vermekten çekindim çünkü dini obsesyonlar şeklinde başladı, noluyor bana acaba dinden mi çıkıyorum, günahkar birisi miyim diye aklımda 7/24 düşünceler dönüp duruyordu, iyice saplantı haline gelmişti. Neyse ki Allah'ın hikmeti ile babam zaten ziyarete gelecekti. Geldiğinde zaten ilk günden anladı bende bir şey olduğunu, çünkü çok donuktum, kendimi tam toparladığım sırada yine hayal dünyalarına dalmıştım.
Babam da zamanında yaşadığından dolayı beni aldı, memlekete getirdi. "Bak oğlum, sen okuyup profesör olsan dahi, sağlığın olmadıktan sonra milyarlar kimsenin işine yaramaz" dedi. Ben de hak verdim, halbuki çok isteyerek kazandığım bir üniversite ve bölümdü. Ama sağlığın daha önemli olduğunu anladım.
Memleketimde -Çanakkale'de- adını vermeyeceğim bir hastanenin psikiyatri uzmanına görüştük, OKB olduğunu söyledi. İlaç verdi. 1 ay kadar kullandım, en ufak bir etkisini göremedim, yan etkisi de yoktu orası ayrı bir ironi
Sonrasında tek çareyi İstanbul'da özel bir hastaneye gitmekte bulduk. Adını verip reklam yapmak istemiyorum, sıkıntı çekenler için özelden yazabilirim ancak. 1 ay kadar İstanbul'da kaldım, eczanede çalıştım, her hafta terapiye gittim ve ilaç tedavisi destekli aldım. Tabii bunlar 3 ay önce oldu bitti.
Memleketime döndüm, üniversite sınavına o kafayla ve çok az bir sürede tekrar çalıştım, geçen seneye göre daha iyi bir başarı elde ettiğimi söyleyebilirim çok şükür.
Ve bu geçen zaman boyunca inanın bana normal bir insanın yıllarca edinemeyeceği deneyimler, düşünceler elde ettim. Hastalığım ile barıştım resmen. Kendimi bu 5 ay boyunca din konusunda olsun, fizik konusunda olsun, bilim konusunda olsun o kadar çok geliştirdim ki resmen bundan önce boşa yaşıyormuşum gibi hissettim. Ve kendi "benliğimi" keşfettim. Gerçekten bundan önce nasıl biriydim onu bile hatırlamıyorum, bu konuda şaka yapmıyorum. Sanki bu hastalık olmadan önce nasıl biriydim inanın hatırlamıyorum, hatırlamaya çalışsam bile hatırlayamıyorum. Kendi benliğimi buldum, bir çoğunun olduğu gibi taklidi imandan sıyrılıp, tahkiki imana doğru adım atmaya başladığımı hissediyorum tabii her şey Allah'ın izniyle inşaAllah.
Bu konuyu neden açtım ? inanın bunu da bilmiyorum. Tek farkındalık oluşturmak istediğim konu şudur ; Başınıza bir bela,hastalık geldiği zaman sakın ola sakın isyan etmeyin. Hayır bildiğiniz şer, şer bildiğiniz hayır olabilir. Sağlıklıyken de sağlığınızın değerini bilin. 5 ay boyunca o kadar değişik olaylar yaşadım ki hem aile bakımından hem kişisellik bakımından inanın bana çok büyük katkısı oldu. Belki bu hastalık olmasa, harap olup gidecektim ? Diğer insanlar gibi bu kapitalist dünya sisteminin kölesi olacaktım.
Okuyan, dikkate alan herkese çok teşekkürler ediyor, yüce Rabbimden hayırlı geceler diliyorum..
Edit : 5 ay içinde; 3 yıllık ilişkim bitti, ve daha nice kötü olaylar yaşadım. Tabir-i caiz ise bütün kötü olaylar ard arda geldi. Yine de pes etmedim, kendimi salmadım. Belki yaşıma göre size basit şeyler gelebilir, ama inanın bu OKB'yi çekmeyen asla bilemez.
6 ay önce, üniversite okurken, OKB hastalığım nüksetti. Zaten babamda, babannemde panik atak, sinir hastalığı vardı. Bana da OKB şeklinde geçtiğini düşünüyorum. Genetik olarak henüz bir kanıtı olmamasına rağmen ben bu kanıdayım. Tabir-i caiz ise zaten kendimi bildim bileli hep evhamlı biriydim.
6 ay önce başladığında, babama, aileme haber vermekten çekindim çünkü dini obsesyonlar şeklinde başladı, noluyor bana acaba dinden mi çıkıyorum, günahkar birisi miyim diye aklımda 7/24 düşünceler dönüp duruyordu, iyice saplantı haline gelmişti. Neyse ki Allah'ın hikmeti ile babam zaten ziyarete gelecekti. Geldiğinde zaten ilk günden anladı bende bir şey olduğunu, çünkü çok donuktum, kendimi tam toparladığım sırada yine hayal dünyalarına dalmıştım.
Babam da zamanında yaşadığından dolayı beni aldı, memlekete getirdi. "Bak oğlum, sen okuyup profesör olsan dahi, sağlığın olmadıktan sonra milyarlar kimsenin işine yaramaz" dedi. Ben de hak verdim, halbuki çok isteyerek kazandığım bir üniversite ve bölümdü. Ama sağlığın daha önemli olduğunu anladım.
Memleketimde -Çanakkale'de- adını vermeyeceğim bir hastanenin psikiyatri uzmanına görüştük, OKB olduğunu söyledi. İlaç verdi. 1 ay kadar kullandım, en ufak bir etkisini göremedim, yan etkisi de yoktu orası ayrı bir ironi
Sonrasında tek çareyi İstanbul'da özel bir hastaneye gitmekte bulduk. Adını verip reklam yapmak istemiyorum, sıkıntı çekenler için özelden yazabilirim ancak. 1 ay kadar İstanbul'da kaldım, eczanede çalıştım, her hafta terapiye gittim ve ilaç tedavisi destekli aldım. Tabii bunlar 3 ay önce oldu bitti.Memleketime döndüm, üniversite sınavına o kafayla ve çok az bir sürede tekrar çalıştım, geçen seneye göre daha iyi bir başarı elde ettiğimi söyleyebilirim çok şükür.
Ve bu geçen zaman boyunca inanın bana normal bir insanın yıllarca edinemeyeceği deneyimler, düşünceler elde ettim. Hastalığım ile barıştım resmen. Kendimi bu 5 ay boyunca din konusunda olsun, fizik konusunda olsun, bilim konusunda olsun o kadar çok geliştirdim ki resmen bundan önce boşa yaşıyormuşum gibi hissettim. Ve kendi "benliğimi" keşfettim. Gerçekten bundan önce nasıl biriydim onu bile hatırlamıyorum, bu konuda şaka yapmıyorum. Sanki bu hastalık olmadan önce nasıl biriydim inanın hatırlamıyorum, hatırlamaya çalışsam bile hatırlayamıyorum. Kendi benliğimi buldum, bir çoğunun olduğu gibi taklidi imandan sıyrılıp, tahkiki imana doğru adım atmaya başladığımı hissediyorum tabii her şey Allah'ın izniyle inşaAllah.
Bu konuyu neden açtım ? inanın bunu da bilmiyorum. Tek farkındalık oluşturmak istediğim konu şudur ; Başınıza bir bela,hastalık geldiği zaman sakın ola sakın isyan etmeyin. Hayır bildiğiniz şer, şer bildiğiniz hayır olabilir. Sağlıklıyken de sağlığınızın değerini bilin. 5 ay boyunca o kadar değişik olaylar yaşadım ki hem aile bakımından hem kişisellik bakımından inanın bana çok büyük katkısı oldu. Belki bu hastalık olmasa, harap olup gidecektim ? Diğer insanlar gibi bu kapitalist dünya sisteminin kölesi olacaktım.
Okuyan, dikkate alan herkese çok teşekkürler ediyor, yüce Rabbimden hayırlı geceler diliyorum..
Edit : 5 ay içinde; 3 yıllık ilişkim bitti, ve daha nice kötü olaylar yaşadım. Tabir-i caiz ise bütün kötü olaylar ard arda geldi. Yine de pes etmedim, kendimi salmadım. Belki yaşıma göre size basit şeyler gelebilir, ama inanın bu OKB'yi çekmeyen asla bilemez.
